Leży na dywanie i rozwiązuje testy na aplikację notarialną. Dobrze się czujesz, Gabriello?

Uwielbiam ludzi, których nie do końca rozumiem. Uwielbiam ponadprzeciętnie! Jeżeli ktoś mnie intryguje-w myślach jem mu z ręki.

Zajebisty czas jest teraz! Zdałam dziś karne, tydzień temu cywilne. Gabrielo, jestem pełna podziwu dla Twojej osoby, kurdeeee! I jeszcze jedno-faceci są fenomenalni... jako kumple, ofkors : )

I wiesz... Nie pomyślałabym, że tak będę się czuć. Wiesz, jak się z nim widziałam to nie czułam tego jakoś cholernie mocno, przesadnie. Nawet miałam wątpliwości, bałam się go. Dopiero teraz, jak wiem, że go nie ma to tęsknię tak, że mam ochotę wsadzić sobie ręcznik w zęby żeby nie krzyczeć. Tęsknię. Teraz wiem, co znaczy tęsknić. Tylko już nie powinnam. A będę zawsze. Pokazał mi coś, na co zawsze chciałam patrzeć. Ckliwe i  chwyta za serce, nie? Nie, nie o to mi chodzi. Muszę teraz wiedzieć, co czuję. Muszę to wyrzygać. Ale pewnie będzie mi się tym odbijać przez bardzo długi czas, myślę, że do końca życia. 'Do końca życia' to długo? Nie czuję złości, to paradoks, powinnam rzucać książkami, płytami i wysypać puder na dywan. To nie złość. To ból. Nie wiedziałam, że może boleć wszystko naraz. Kocham Go. Okropne, nie? Na moim miejscu pewnie byś go zwyzywała. Uwierz, że nie będziesz na moim miejscu. Nie wiem, czy ktoś może tak kochać. A jeżeli przydarzy Ci się taka miłość, to wyciskaj najlepsze momenty do ostatniej kropli żebyś później wiedziała, że zrobiłaś co mogłaś i przez chwile żyłaś. Dla mnie życie bez niego to będzie czysta wegetacja. Jakto "co Ty gadasz?". Nie oburzaj się. Jakbym wtedy wiedziała, że widzę go ostatni raz to nie pozwoliłabym mu wracać wcześniejszym busem. Nie pozwoliłabym mu wracać. To nieuleczalna choroba. Sama ją spowodowałam, ale jestem wdzięczna... Bogu? Że ją na mnie zrzucił z chmurki. Nie zapomnę najdrobniejszej rzeczy, słowa. Ciekawi mnie, czy on zdaje sobie sprawę z tego, kim był dla mnie. Jak piję to trochę mniej boli. Uspokuj się, nie piję dużo. Czasem budzę się w nocy z nerwów. Śni mi się i pyta we śnie, czy może mnie przytulić, a ja boję się, że znowu przytuli mnie ostatni raz. A później zasypiam na mokrej poduszce. Muszę sobie kupić wodoodporny tusz jakbym nie mogła się pohamować gdzieś w autobusie, w kuchni. Przestań, nie zadzwoni. Też mu pewnie źle, mam nadzieję. Chciałabym żeby mu było po mnie źle nie dlatego, żeby cierpiał. Tylko żeby wiedział, że nie musiał tak robić. Żeby jeszcze kiedyś na mnie spojrzał, miał tak ładnie wyprasowaną koszulę...

Przykro mi, że moi rodzice w ogóle mnie nie szanują. Że ciągle przez nich płaczę i nienawidzę wracać do domu, nawet jak się z nimi nie kłócę. To ludzie, którzy na każdym kroku mnie poniżają, nigdy nie powiedzieli mi "kocham cię". Nie znoszą mnie i mojej obecności w ich domu, nawet się z tym nie kryją. Tak jest bez przerwy od 2,3 lat. Ja już jestem wykończona nerwowo, nie mam siły.
Nie wiem, co ze mną będzie.